در بررسي وضعيت صنعت ماشين سازي پليمري در استان تهران، بار ديگر به گزاره اي رسيديم كه بارها در زمينه هاي مختلف و از افراد مختلف درموقعيت هاي مختلف شنيده بوديم: «ما ايراني ها در كار گروهي ضعيف هستيم».

آنچه در بررسي ها بدان رسيديم در نوع خود جالب، قابل تأمل، و حتي مضحك است: از مجموع همكاري هاي بسيار كمرنگ و ضعيف بين بنگاه هاي اين صنعت، حدود %50 در زمينه شناسايي توليدكنندگان مواد اوليه مورد نياز است. ولي جالب اينجاست كه بخش ديگر همكاري ها يعني «خريد مشترك مواد اوليه به منظور كاهش قيمت خريد»، تنها %17 همكاري ها را به خود اختصاص داده است. يعني نيمي از صاحبان صنعت، با كمك هم و با روابطي كه دارند، توليدكنندگان را شناسايي مي كنند (كه البته همين حد از همكاري هم جاي شكر دارد!) و بعد از هم خداحافظي مي كنند و هر كدام جداگانه و محرمانه اقدام به خريد از آن توليدكننده مي كنند! و تنها %17 آنها اقدام به خريد مشترك مي كنند يعني آن قدر جو رقابت بين بنگاه ها شديد است كه مي ترسند اگر كسي از ميزان خريدشان آگاه شود، به آنها آسيبي برسد و بازار خود را از دست بدهند، و چشم بخورند!

در دنياي امروز كه اقتصادهاي ملي و حتي بين المللي بر پايه همكاري ها پيش مي رود، با وجود و غلبه چنين جو رقابتي سنگيني بر يك صنعت، خيلي عجيب نيست كه در كمتر از يك سال تقريباً كل بازار از دست توليدكنندگان داخلي خارج شود و به دست كساني بيافتد كه حداقل همكاري با چند بنگاه توليدكننده چيني را بلدند، و بدين ترتيب بازار ماشين آلات پليمري ايران، جولانگاه ماشين آلات چيني شود.

آنچه بايد در اين صنعت و در تمام جوامع صنعتي و غيرصنعتي ايران و در بين كل ملت ما مورد توجه قرار گيرد، فرهنگ سازي در راستاي آشنايي همگان با مزاياي مادي و معنوي كار جمعي، محور قرار دادن اقتصاد و منافع ملي در مقابل رقباي خارجي، و تدوين و اجراي استراتژي ها پس از فرهنگ سازي و اقبال ملي به اين مهم، به عنوان زيرساختي اساسي است.

البته ماهيت چنين كاري به گونه اي است كه مي تواند هم در سطح ملي و هم در سطح هر بخش از صنعت مورد توجه قرار گيرد و در اين ميان مي توان از وجود اتحاديه ها و انجمن هاي صتفي به عنوان رسولاني كه آشنايي بيشتري با زبان صنف خود دارند، بهره ها برد.